Hasta ziyaretlerinde Resûl-i Ekrem (s.a.v) Efendimiz’in okuduÄŸu duaları hadis kitapları kaydetmiÅŸtir. Buna göre ÅŸu dualar Peygamberimiz’in hastalara okuduÄŸu dualardır:

“Es’elü’llâhe’l-azîm. Rabbe’l-arÅŸi’l-azîm en yeÅŸfiyeke.”

“ArÅŸ-ı Azimin Rabbi olan Allahü Azîmüşşan’dan sana ÅŸifalar ihsan etmesini dilerim.”

Aile fertlerinin birinin hastalanması halinde Efendimiz mübarek elini hastanın alnına koyar, şöyle duâ ettiği olurdu:

“Allahümme Rabbenâ. Ezhibi’l-be’se, iÅŸfi, ente’ÅŸ-şâfi. Lâ ÅŸifâen illâ ÅŸifâüke, ÅŸifâen lâ yuğâdiru sekamen.”

“Allah’ım, sen bütün insanların Rabbisin. Bu hastanın ızdırabını gider. Åžifa ver. Åžifayı veren sensin. Senden baÅŸka ÅŸifa yaratan yoktur. Ancak senin ÅŸifan vardır. Bu kuluna da hastalıktan eser bırakmayacak ÅŸekilde ÅŸifalar ihsan eyle.”

 

Ebû Hüreyre radıyallahu anh’den rivâyet olunduÄŸuna göre, Nebiyy-i Ekrem -sallallahu aleyhi ve sellem- şöyle dua etmiÅŸlerdir:

 

“Yâ Rabb! Ben hangi bir mü’mine onu üzecek ve gönlüne ağır gelecek bir söz söylemiÅŸsem kıyamet gününde o sözü onun için sana kurbiyyet eyle; yani o sözden müteessir olduÄŸu kadar onu sana yaklaÅŸtır. ” (18)
 

---

(18) Müslim, Birr, 88, 89 vd.; Darimî, Rikak, 53; İbn Hanbel, Müsned, 3/390.

Abdullah bin Ömer -radıyallahu anhüma-dan rivâyet edildiÄŸine göre Nebiyy-i Ekrem -sallallahu aleyhi ve sellem- Efendimiz gazadan veya hacdan dönerlerken yüksek bir tepeye çıktıkta üç kere: “Allahü ekber” diye tekbîr alırdı. Sonra kelime-i tevhîd söylerdi.

“Allahü ekber, Allah’dan baÅŸka ilâh yokdur. Ancak O vardır. Åžerîki yoktur. Mülk O’nundur. Hamd O’na mahsustur. Ve O her ÅŸeye kadirdir. Bunu sana dönerek, sana tevbe ederek sana kulluk ederek, sana secde ederek ey Rabbimiz Sana hamd ederek söylüyoruz. Allah va’dini yerine getirdi ve kuluna yardım etdi. Türlü orduları yalnız başına hezimete uÄŸram. ” (7)

Yani Cenâb-ı Hak Bedir’de, Hendek’de, HuneynVak’ası’nda düşmanları perakende ve periÅŸan edip ÅŸimdi biz yollarda serbest olarak emniyyet ve selâmet içinde ve kazançlı olarak gaza ve hacdan dönüyoruz, demektir.
İşbu tekbîr ve duâyı, hac ve gazaya giden ve gelen ve şâir bir sefer hâlinde olanların yüksek tepe ve dağa çıktıkça okumaları müstehabdır.

 

---

(7) Buhârî, Umre, 12, Meğazî, 29